درویش‌خان اسفندیارپور که از نعمت شنوایی و صحبت کردن محروم بود، دهه‌ها پیش باغی را با سنگ و درختان خشکیده بنا کرد که مدتی بعد آوازه جهانی پیدا کرد و در ردیف عجیب‌ترین جاذبه‌های گردشگری ایران قرار گرفت.
درویش‌خان در فروردین سال 1386 چشم از جهان فرو بست و یادگار ارزشمندش را با رازهای فراوان تنها گذاشت.
دیدگاهتان را بنویسید